ชายชรา: "เอาล่ะ.. ฉันยอมรับแล้วว่ามีคนเข้าไปแล้วออกมาได้"

จ๊อบ9: "แล้วต่อไปลุงก็ต้องบอกคนมาทีหลังว่า มีคนเคยออกมาได้ด้วยนะ"

ชายชรา: "ต่อไปฉันจะบอกว่า มีคนเข้าไปแล้วออกมาได้คนนึง"

จ๊อบ9: "ดีมากลุง"

เพื่อนหนูมิงโม: "แต่ถ้าได้รู้รายละเอียดนี่ดิ"

---

ปลาในบ่อที่กำลังว่าย บ้างก็บิดตัวดีดน้ำจนเกิดเสียงดังเล็ก ๆ ขณะที่กลุ่มของหนูมิงโมอยู่ที่ 'สวนพิลึก' อันแสนประหลาดแห่งนี้

จ๊อบ9: "พวกเราเข้าไปในบ้านกันเถอะ"

นุยนู: "พูดอะไรอย่างนั้น เราจะกลับแล้ว"

จ๊อบ9: "จะกลัวอะไร หนูมิงโมล่ะคิดว่ายังไง?"

หนูมิงโม: "แล้วแต่น่ะค่ะ จริง ๆ ก็อยากรู้เหมือนกันว่าข้างในบ้านเป็นยังไง"

จ๊อบ9: "แล้วเพื่อนหนูมิงโมล่ะ?"

เพื่อนหนูมิงโม: "ก็เหมือนหนูมิงโมนะ"

จ๊อบ9: "แสดงว่าเห็นด้วยที่จะเข้าไป เพราะงั้นก็เหลือแต่นุยนูน่ะแหล่ะ อย่าสร้างปัญหาสิ"

นุยนู: "เป็นงี้ได้ไงง่ะ.. ตอนแรกก็แค่จะมาดูเฉย ๆ ด้วยซ้ำ แล้วไม่กลัวบ้างรึไง"

จ๊อบ9: "ดูก็รู้ว่าลุงโม้ ไปเชื่อคนเมาด้วยรึ หันไปดูสิ มึน ๆ ทั้งวัน"

นุยนู: "นี่มันไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ นะ~"

---

ขณะที่จ๊อบ9 และนุยนูกำลังโต้เถียงอยู่ หนูมิงโมก็มองไปที่บ้านทรงโกธิคนั้น และเหลือบไปเห็นสิ่ง ๆ นึงอยู่ที่เหนือประตู เป็นภาพแกะสลักรูปผู้ชายกำลังแบกเสาหิน แล้วหนูมิงโมก็พูดขึ้น..

"รู้แล้วล่ะ.. ถ้าเข้าไปแล้วออกมาได้แน่"

คนอื่น ๆ : "หืม.. ทำไมเหรอ?"

หนูมิงโมก็ชี้ไปที่ภาพแกะสลักให้เพื่อนหนูมิงโมดู

"ดูนั่นสิ เข้าใจแล้วใช่ม่า?" หนูมิงโมบอกพร้อมยิ้มเล็กน้อย

เพื่อนหนูมิงโมดูซักพักนึงก็เข้าใจ "อ๋อ.. จริงด้วยสิ"

จ๊อบ9: "เห็นมะ! เข้าไปแล้วออกมาได้แน่นอน คราวนี้แน่ใจรึยังล่ะนุยนู"

นุยนู: "จ๊อบ9 รู้เรอะว่าที่หนูมิงโมพูดหมายถึงอะไร?"

จ๊อบ9: "หึ.. ไม่รู้.."

นุยนู: "โธ่~"

---

ยังไงก็ตามนุยนูก็ยอมเข้าไปในบ้านหลังนั้นพร้อมกับคนอื่น ๆ โดยที่ทั้งหมดไม่รู้ตัวเลยว่าจะต้องเจอเรื่องพิลึกใน 'สวนพิลึก' นี้แค่ไหน..