type2a

วันนึงที่แสนจะอากาศดี หนูมิงโมก็เดินเล่นที่แถวบ้าน ก็ไปเห็นหนอนกำลังกินใบไม้ของต้นลำเพยอยู่

"ช่างเป็นหนอนที่กล้าหาญนัก คาดว่าคงมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นานง่ะนะ เนี่ยแหล่ะก็เหมือนกับคนเลยล่ะ ที่ตอนนี้ไม่มีความรู้ในการเอาตัวรอดอะไร ถ้าอยู่ป่าก็คงไม่รู้ว่าอะไรกินได้ไม่ได้ และก็คงตายในไม่ช้าอ่ะ" หนูมิงโมคิด และเดินไปต่อ ก็ไปเจอกับนักแสดงมายากลผู้นึง

"เข้ามาแวะกันก่อน ชีวิตถ้าต้องรีบก็รีบในเรื่องที่ไม่สนุกเถอะ มาดูอะไรหนุก ๆ ตรงนี้ก่อนดีกว่านา" นักแสดงมายากลพูด

"มีอะไรมั่งง่ะคะ หนูมิงโมอยากเล่นรถไฟเหาะมีให้เล่นมะ" หนูมิงโมก็พูดกับนักมายากล

"ถ้าถึงขนาดนั้นก็ไม่มีหรอก คงต้องไปเล่นที่สวนสนุกกันไป แต่มาดูนี่ก่อนดีกว่า อย่างน้อยก็คลายความเซ็งไปได้ซักนิดนึงก็น่าจะพอใจบ้าง ไม่มากก็ปานกลางถึงค่อนข้างน้อยนิดนึงนะ" นักมายากลพูดพร้อมอยิบสมุดขึ้นมาเล่มนึง

"นี่คือสมุด.."

"ระ.. หรือว่ามันคือไดบุ๊ค" หนูมิงโมแย่งพูดขึ้นอย่างตระหนกพอประมาณ

"ไม่ใช่ ไม่ช่ายยย นั่นมันเป็นการ์ตูน ของจริงใครจะมีกัน นี่คือสมุดวิเศษ ถ้าเขียนเรื่องราวอะไรลงไปก็จะเป็นจริงตามนั้นอ่ะ" นักมายากลบอก

"ก็ไม่ต่างกับไดบุ๊คซักเท่าไหร่อ่ะจะว่าไป อึม.. มันก็วิเศษพอประมาณล่ะ" หนูมิงโมก็พูดมา

"สมุดนี้จะเป็นของท่านได้ในทันทีเพียงท่านตอบคำถามถูก คำถามคือ เมื่อเราแยกคว๊ากออกเป็น 176 ส่วน ซึ่งเราจะได้เป็น เมตา 43 อัน อูเร 66 อัน และเราจะได้อะไรอีก" นักมายากลถามไป

"คำถามให้ข้อมูลไม่ครบอ่ะ คว๊ากของอะไรไม่เห็นบอกเลยค่ะ" หนูมิงโมพูดน่ะดิ

"ขอโทษอ่า เป็นคว๊ากของอนุภาคโซติเนน ล่ะนะ" ใครพูดลองทายกันดู

"งั๊นคำตอบก็คือ เราจะได้ ซอมเป้น 38 อัน มายแค๊ด 33 อัน และ นู๊ตว๊อท(ไสยศาสตร์)อีก -4 อันนี่คงเป็นคำตอบที่ถูกต้องแล้วมั๊งคะ แต่ถ้าไม่ถูกก็ไม่ไงหรอก เพราะหนูมิงโมก็ไม่เก่งเรื่องนี้ด้วย" หนูมิงโมบรรยาย

"แต่ก็ถูกแล้วล่ะ ถ้าจะบอกว่าผิดก็ไม่ถูก และถ้าบอกว่าถูกมันก็ถูก แต่ถ้าบอกว่าไม่ถูกมันก็ผิด ถ้าบอกว่าไม่ผิดมันก็ถูกอยู่ดี.." นักมายากลก็พูดวกวนไป

"ก็ตามนั้นแหล่ะนะคะ สมุดวิเศษก็คงจะมาเป็นของหนูมิงโมแล้วงาดิ ว๊า.. วันนี้โชคดีจริง" หนูมิงโมพูดอยู่แล้ว จะใครซะอีก

"พูดอีกก็ถูกอีก เราคงจะพูดเรื่องที่ถูกต้องกันบ่อยเลยสินะ อ่ะสมุดเป็นของท่านแล้ว.. แต่เดี๋ยวก่อน ถ้าหนูมิงโมอยากเล่นรถไฟเหาะล่ะก็ หนูมิงโมเอาสมุดเล่มนี้เป็นแลกตั๋วรถไฟเหาะกับ จ๊อบ9 ที่บ้านของเขาก็ได้นะ" นักมายากลบอกข้อเสนอ

"จริงง่ะ! หนูมิงโมอยากเล่นจริง ๆ นะเนี่ย งั้นก็คงเอาไปแลกง่ะนะ โอ้.. วันนี้โชคดีมากเลย ย้ำซ้ำ ๆ กันไป" หนูมิงโมพูด

"อ้อ.. คุณนักมายากลให้สมุดหนูมิงโมมา หนูมิงโมก็จะให้ของอื่นเป็นการตอบแทนละกันนะคะ ให้อะไรดีอ่า.. อ้อ ต้องนี่เลย ตั๋วบ้านผีสิง.. คือตอนนั้นหนูมิงโมอยากได้ตั๋วรถไฟเหาะมากกว่าไง แต่ดันได้ตั๋วบ้านผีมาแทน ก็เลยฝังใจอยากได้ตั๋วรถไฟเหาะงา เรื่องก็เป็นอย่างนี้นี่เอง" หนูมิงโมพูด

"ขอบใจหนูมิงโมมาก เราก็อยากไปเล่นอยู่เหมือนกัน แต่ช่วงนี้งานยุ่งจัง คงต้องหาเวลาว่าง ๆ ไป" นักมายากลพูด

แล้วหนูมิงโมก็แยกกับนักมายากลและไปบ้านของ จ๊อบ9 เพื่อไปแลกสมุดกับตั๋วรถไฟเหาะตามต้องการ

เมื่อหนูมิงโมมาถึงบ้านจ๊อบ9แล้ว ก็พบจ๊อบ9และเพื่อนที่ชื่อ นุยนู ซึ่งมาหาจ๊อบ9ที่บ้านเหมือนกัน

จ๊อบ9 : ว่าไงหนูมิงโม มาพอดีเลย นุยนูจะยืมการ์ตูนเรื่อง นายทีนดีเค่ดโอ ที่เรายืมจากหนูมิงโมไปนะ

นุยนู : ยืมหน่อยนาหนูมิงโม เดี๋ยวเราเอามาคืน ไม่ทำยับแน่นอน

หนูมิงโม : ได้สิ..

แล้วจ๊อบ9ก็รู้สึกคันไม้คันมือยิ่งนัก เลยชกไปที่ไหล่ของนุยนูอย่างแรงทีนึง

นุยนู : อุ๊บ! มาชกทำไม มันเจ็บนะเนี่ย

จ๊อบ9 : พอใจ จะทำมาย

หนูมิงโม : จ๊อบ9ไปแกล้งนุยนูทำไมอ่ะ นิสัยไม่ดีเลยนะ

จ๊อบ9 : เราอยากชกอ่ะ

ว่าแล้วจ๊อบ9ก็ชกนุยนูไปซะอีกทีนึง

นุยนู : ว๊ะ! ชกอีกละ เจ็บนะจ๊อบ9

หนูมิงโม : แล้วทำไมนุยนูไม่โต้กลับล่ะ?

นุยนู : ไม่เอาอ่ะ เดี๋ยวมันเล่นหนักกว่าเดิม

หนูมิงโม : เฮ้อ.. ชีวิตนุยนูที่น่าสงสาร เจอเพื่อนชอบแกล้งก็ต้องช้ำใจงี้แหล่ะ

จ๊อบ9 : หนูมิงโมมานี่คงมีเรื่องอะไรพิเศษสิ บอกมาได้เลย เพราะถึงเวลาอันสมควรแล้ว จากการทำนายของโหรดังท่านนึงที่อยู่ซานดิวาเนี่ย

หนูมิงโม : หนูมิงโมมาวันนี้มีข้อเสนอล่ะ นี่คือสมุดวิเศษ มาแลกกับตั๋วรถไฟเหาะ คิดว่าไงมั่ง

จ๊อบ9 : โอ้! กำลังอยากได้พอดี ไม่มีปัญหา อยากได้ตั๋วรถไฟเหาะกี่ใบล่ะ?

หนูมิงโม : ใบเดียวพอและ เล่นมากก็เวียนหัวเปล่า ๆ สิ

นุยนู : หนูมิงโมไปแลกกับจ๊อบ9ทำไม เดี๋ยวมันเอาไปแกล้งคนนา

หนูมิงโม : สมุดวิเศษเขาไม่ได้ไว้แกล้งคนนี่นา เอ.. หรือว่าแกล้งคนได้อ่ะ?

จ๊อบ9 : จะเอาไว้แกล้งคนก็ได้ แต่เราไม่ไปแกล้งใครหรอก ทุบคนเล่นมันส์กว่าเยอะ

แล้วจ๊อบ9ก็ไปทุบนุยนูต่ออย่างเมามัน สร้างความรำคาญแก่นุยนูยิ่งนัก

นุยนู : จำไว้จ๊อบ9 ระวังกรรมตามสนองเห่อะ

จ๊อบ9 : ก๊าก~ มาเด่ะ รออยู่เนี่ย

แล้วหนูมิงโมก็แลกของกับจ๊อบ9ไปเรียบร้อย

จ๊อบ9 : อ้อ.. เอาตั๋วนี่ไปอีกใบสิ..

หนูมิงโม : หือ? ตั๋วของเครื่องเล่นอะไรอ่ะคะ?

จ๊อบ9 : ไม่รู้สินะ ตอนเอามาคนให้ก็ไม่ได้บอกด้วย ลองเอาไปเล่นดูสิ

นุยนู : หนูมิงโมอย่าไปเอา จ๊อบ9มันชอบแกล้งคนก็รู้อยู่ มันจะแกล้งหนูมิงโมน่ะสิ!

จ๊อบ9 : เราไม่ใช่คนที่แกล้งไม่เลือกนะ เราไม่แกล้งหนูมิงโมอยู่แล้ว ไม่เห็นเหรอ

หนูมิงโม : ลองดูก็ได้ค่ะ แล้วจะรู้ได้ไงอ่ะ ว่ามันคือเครื่องเล่นอะไร อยู่ที่ไหน

จ๊อบ9 : ลองถามเจ้าหน้าที่ดูก็รู้แหล่ะ

แล้วหนูมิงโมก็ล่ำลาจ๊อบ9และนุยนูไป

"หนูมิงโม หนูมิงโม.."

เพื่อนของหนูมิงโมเรียกหนูมิงโมอยู่ที่หน้าบ้านของหนูมิงโมนั่นเอง

หนูมิงโมที่กำลังปลูกต้นแก้วอยู่ก็หันไปมอง

หนูมิงโม: "เพื่อนหนูมิงโมน่ะเอง เข้ามาบ้านก่อนสิ ประตูรั้วไม่ได้ล๊อกน่ะ"

เพื่อนหนูมิงโมก็เปิดประตูรั้วเดินเข้ามา

เพื่อนหนูมิงโม: "หนูมิงโมปลูกต้นไม้ นิสัยไม่ดี!"

หนูมิงโม: "หา.. ทำไมเป็นงั้นง่ะ"

เพื่อนหนูมิงโม: "เราพูดยังไม่จบน่ะ กำลังจะพูดต่อว่า นิสัยไม่ดีน้อยกว่าคนที่ไปทำลายต้นไม้อ่ะ"

หนูมิงโม: "งี้สินะ การพูดยังไม่จบความหมายก็จะยังไม่ใช่ความจริง แล้วก็จะเกิดความเข้าใจผิด ดังนั้นประโยคที่คนอื่นพูด ๆ มา เราก็จะต้องเข้าใจผิดกันหลาย ๆ ครั้งก่อนจะเข้าใจถูกกันล่ะ"

เพื่อนหนูมิงโม: "เราหิวจังง่ะ หนูมิงโมมีอะไรให้กินมั่ง"

หนูมิงโม: "ลองดูในตู้เย็นละกัน มีเยอะพอประมาณ"

เพื่อนหนูมิงโม: "มีไก่งวงให้กินม่า ตอนนี้หิวจนกินได้ทั้งตัวเลยนะเนี่ย"

หนูมิงโม: "จะมีได้ไงอ่า"

เพื่อนหนูมิงโม: "แล้วไหนบอกว่ามีเยอะ"

หนูมิงโม: "ไว้ไปบ้านเธอ เธอเตรียมสาหร่ายสไปรูรีน่าให้หนูมิงโมกินซักจานมั่งแล้วกัน ดีม่า"

เพื่อนหนูมิงโม: "ลืม ๆ กันไปเถอะ เราเข้าบ้านไปก่อน หนูมิงโมก็ปลูกต้นแก้วไปสินะ"

แล้วเพื่อนหนูมิงโมก็เข้าบ้านไป

และเมื่อหนูมิงโมปลูกต้นแก้วเสร็จแล้วก็เดินเข้าบ้าน

เพื่อนหนูมิงโม: "หนูมิงโม ๆ มาดูนี่สิ"

เพื่อนหนูมิงโมชี้ไปที่โทรทัศน์ หนูมิงโมก็ดูตาม

"เกิดเหตุร้ายขึ้นแล้ว! สัตว์ประหลาดได้ขึ้นชายฝั่งทำลายท่าเรือพังเป็นจำนวนมาก และตอนนี้กำลังบุกมาทำลายเมืองแล้ว!"

"หา! อะไรกันเนี่ย!" ทั้ง 2 คนพูด

ในโทรทัศน์ก็บอกต่อ "โกหกน่ะ.. พูดเล่นธรรมดา ตกใจกันใช่ม่า ในชีวิตก็ต้องตื่นเต้นกันบ้าง ท่านควรขอบใจเราถึงจะถูกนะ"

ทั้ง 2 คนบอก: "อะไรกัน! มีงี้ด้วยอ่า"

"ดูช่องอื่นเถอะ ดูมาก ๆ เดี๋ยวจะสับสนเอา" หนูมิงโมให้ความเห็น

เพื่อนหนูมิงโมก็เปลี่ยนช่องไป