เช้าวันนึงอากาศแจ่มใส ทันใดนั้นเองก็มีฝนฟ้าคะนอง.
"ยังไม่ทันจะได้ชื่นชมบรรยากาศเลยนะเนี่ย.." ชายนิรนามเอ่ยขึ้นในบ้านเขาเอง
"เกิดอะไรขึ้น.. หรือว่าเมื่อคืนนอนละเมออีกแล้ว?" น้องของชายนิรนามเดินมาพอดี จึงถาม
"อย่าพูดงั้นสิ เราจะไปเดินสูดอากาศข้างนอกซะหน่อย ฝนตกน่ะ ถ้าจะบอกว่าโชคร้ายก็ดี เพราะเรามีความเชื่อว่า ความโชคร้ายเมื่อเกิดขึ้นแล้ว ความโชคร้ายก็จะลดลงไปน่ะ" ชายนิรนามกล่าว พร้อมเดินไปหยิบมีดมาปอกมันแกวกิน
น้องของชายนิรนามก็กางร่มเดินไปยังสวน
---
"อยู่ใต้ฟ้าต้องกลัวฝน เป็นเรื่องปกติน่ะ ถ้าอยู่เหนือฟ้าสิถึงไม่ต้องกลัว เพราะตกไม่ตกก็ไม่เดือดร้อน" น้องฯบ่นพึมพำ แล้วก็ไปพบกับหมาตากฝนตัวนึง..
"ชิ.. แทนที่จะไปหลบฝน ที่หลบก็มีเยอะ ช่างละกัน" น้องฯบ่นอีกแล้ว ทันใดนั้นเองหมาตากฝนตัวนั้นก็เดินไปคาบกุญแจมาดอกนึง
"หิวก็ไม่น่าจะกินเหล็กนา พึลึกแท้.. ร่างกายไม่ต้องการมากขนาดนั้นหรอก" น้องฯขี้บ่นบ่นแล้วก็เดินขึ้นถนน
---
ฝนยังตกอยู่ต่อเนื่องเหมือนว่าวันนี้ท้องฟ้าจะไม่สดใสอีกแล้ว ขณะที่น้องของชายนิรนามกำลังดูคนทำเก้าอี้ไม้นั่นเอง ชายนิรนามก็วิ่งมาหา..
"คิดอะไรดี ๆ ออกรึ? แต่ไม่เห็นต้องวิ่งอย่างกับเจอผีอย่างงี้นี่นา?" น้องฯกล่าวกับพี่ชาย
"ระหว่างที่เรากำลังเคี้ยวมันแกวอย่างแหลกละเอียดน่ะนะ ก็มีเสียงแกรก ๆ ดังมาทางที่ไหนสักแห่งเนี่ยแหล่ะ เราเดิน ๆ ไปสำรวจก็ไม่เจออะไร เลยกลับมาคว้ามันแกวมากัดและบดเคี้ยวต่อ แต่ก็นั่นล่ะ เรื่องที่ค้างคาใจ มันก็เหมือนการลืมของเวลาไปเที่ยวน่ะม่า นั่นล่ะคงเข้าใจ เราเลยเดินไปสำรวจใหม่.." ชายนิรนามกล่าวอย่างรีบเร่ง..
"กระชับได้ใจความ กรุณา.." น้องฯเตือน
---
"ก็ได้.. จริง ๆ ก็เข้าเรื่องแล้วล่ะ หลังจากการสำรวจใหม่ที่ละเอียดเท่าเดิม เราไปพบตู้ประหลาดน่ะ มีแม่กุญแจล๊อคอยู่ แล้วก็มีข้อความว่า 'น้องของท่านมีกุญแจเปิด' เราอยากรู้จริง ๆ ว่าข้างในมีอะไร เอากุญแจมาซะดี ๆ" ชายนิรนามเฉลยให้ฟัง
"เสียใจด้วย เราไม่มีกุญแจที่ว่า.. แต่.. เอ๊ะ!! หรือว่า.." น้องฯกล่าวเหมือนจะนึกขึ้นได้
"มีสินะ.. เอามา มา.. เอามาเร็วเร็ว เร็วกว่าเดิมอีก" ชายนิรนามเร่งอย่างมาก
"วันก่อนเราผ่านร้านทำกุญแจน่ะ แล้วช่างก็ว่าเราว่า 'ผมยาวแล้ว ไปตัดผมซะ!!' เราล่ะไม่ชอบเลย ไมต้องยุ่งเรื่องส่วนตัว" น้องฯกล่าว
"เกี่ยวกันตรงหนายย มานเกี่ยวกันตรงหนายยยย" ชายนิรนามหงุดหงิดกะน้องของเขาเป็นอย่างมาก
"เอ๊ะ!! นึกขึ้นได้อีกแล้วสิ!!" น้องฯเหมือนนึกอะไรใหม่ได้
"บอกมาาาาา เร็วววววว~" ชายนิรนามเร่งมาก ๆ แล้ว
"ลืมล๊อคกุญแจตู้จดหมายน่ะ เดี๋ยวไปล๊อคก่อนนะ" น้องฯกล่าวและวิ่งกลับบ้านไป
"ว๊ากกกกก!!" ชายนิรนามยืนคลั่งอยู่ตรงนั้นน่ะแหล่ะ..
---
หลังจากนั้น ตู้ประหลาดเพราะเป็นไม้เลยใช้วิธีพังไปดู พบเป็นถ้วยเบญจรงค์ 5 สี
ส่วนกุญแจที่หมาคาบนั้นเป็นกุญแจของบ้านหลังเก่าที่อยู่ถัดจากบ้านชายนิรนามไป 8 หลังนั่นเอง
