ตูม!!
ระเบิดก็ลงตรงบ้านของนักกีฬาคนนึง นักกีฬาคนนั้นเห็นเข้าก็คิดในใจว่า
"ว้า บ้านพังซะและ แต่ก็ดี ขี้เกียจอยู่เหมือนกัน"
ทันใดนั้นเองก็มีคนกลุ่มนึงเดินมาหานักกีฬาคนนั้น และบอก
"เจ้าคือเป็นเจ้าของบ้านหลังนี้ใช่ไม๊"
นักกีฬาบอก "ก็ใช่.. อย่าบอกว่าที่พังเป็นเพราะฝีมือพวกเจ้าเลย"
คนกลุ่มนั้นก็บอก "ไม่ใช่ แต่ก็ไม่เชิงหรอก เอาเป็นว่าอย่าคิดมากเลย เราจะให้รถคันนี้เป็นการตอบแทน"
แล้วคนกลุ่มนั้นก็เอารถมาคันนึง
"จงเอาไปขับเล่นให้หายเศร้าเถอะ" คนกลุ่มนั้นบอกแล้วก็จากไป
นักกีฬาคนนั้นก็งงพอสมควร แต่ก็เอารถมาขับเล่น ก็ขับ ๆ ไปเจอต้นไม้ไหญ่ตรงหน้าก็ลองจอดไปดูรายละเอียด ก็เห็นคนอยู่บนต้นไม้กำลังนั่งบนกิ่งไม้อยู่
"ไม่กลัวตกก็กลัวมดกัดเถอะ ถ้าไม่ลงมาก็ควรจะเก็บผลไม้แบ่งปันคนทั่วไปนะ" นักกีฬาคนนั้นบอก
"ไม่อ่ะ เราชอบมองวิวจากด้านบนอย่างงี้เฉย ๆ เราปีนต้นนี้ทุกวัน ไม่เคยตกซักวัน มีแต่จะปีนได้สูงขึ้น ๆ เนี่ยอีกไม่นานคงปีนได้ถึงยอดแล้วง่ะ" คนบนต้นไม้บอก
"งั้นเอางี้ดิ ไปหาบันไดเชือกมาผูกไว้ จะได้ปีนง่าย ๆ แถมคนอื่นจะได้ปีนได้ด้วย" นักกีฬาบอก
"โฮ๊ะ ฮู๊ย ทำงั้นทำไม ทำไปก็มีแต่วุ่นวายเปล่า ๆ ดังนั้นเราไม่ทำหรอก ยกเว้นจะมีอะไรมาดลใจอย่างกระต่ายมาเข้าฝัน หรือแมวน้อยมาทัก อะไรเงี้ย" คนบนต้นไม้บอก
"งั้นคงจะไม่มีทาง" นักกีฬารำพึงและขับรถไปต่อ
