"หนูมิงโม หนูมิงโม.."

เพื่อนของหนูมิงโมเรียกหนูมิงโมอยู่ที่หน้าบ้านของหนูมิงโมนั่นเอง

หนูมิงโมที่กำลังปลูกต้นแก้วอยู่ก็หันไปมอง

หนูมิงโม: "เพื่อนหนูมิงโมน่ะเอง เข้ามาบ้านก่อนสิ ประตูรั้วไม่ได้ล๊อกน่ะ"

เพื่อนหนูมิงโมก็เปิดประตูรั้วเดินเข้ามา

เพื่อนหนูมิงโม: "หนูมิงโมปลูกต้นไม้ นิสัยไม่ดี!"

หนูมิงโม: "หา.. ทำไมเป็นงั้นง่ะ"

เพื่อนหนูมิงโม: "เราพูดยังไม่จบน่ะ กำลังจะพูดต่อว่า นิสัยไม่ดีน้อยกว่าคนที่ไปทำลายต้นไม้อ่ะ"

หนูมิงโม: "งี้สินะ การพูดยังไม่จบความหมายก็จะยังไม่ใช่ความจริง แล้วก็จะเกิดความเข้าใจผิด ดังนั้นประโยคที่คนอื่นพูด ๆ มา เราก็จะต้องเข้าใจผิดกันหลาย ๆ ครั้งก่อนจะเข้าใจถูกกันล่ะ"

เพื่อนหนูมิงโม: "เราหิวจังง่ะ หนูมิงโมมีอะไรให้กินมั่ง"

หนูมิงโม: "ลองดูในตู้เย็นละกัน มีเยอะพอประมาณ"

เพื่อนหนูมิงโม: "มีไก่งวงให้กินม่า ตอนนี้หิวจนกินได้ทั้งตัวเลยนะเนี่ย"

หนูมิงโม: "จะมีได้ไงอ่า"

เพื่อนหนูมิงโม: "แล้วไหนบอกว่ามีเยอะ"

หนูมิงโม: "ไว้ไปบ้านเธอ เธอเตรียมสาหร่ายสไปรูรีน่าให้หนูมิงโมกินซักจานมั่งแล้วกัน ดีม่า"

เพื่อนหนูมิงโม: "ลืม ๆ กันไปเถอะ เราเข้าบ้านไปก่อน หนูมิงโมก็ปลูกต้นแก้วไปสินะ"

แล้วเพื่อนหนูมิงโมก็เข้าบ้านไป

และเมื่อหนูมิงโมปลูกต้นแก้วเสร็จแล้วก็เดินเข้าบ้าน

เพื่อนหนูมิงโม: "หนูมิงโม ๆ มาดูนี่สิ"

เพื่อนหนูมิงโมชี้ไปที่โทรทัศน์ หนูมิงโมก็ดูตาม

"เกิดเหตุร้ายขึ้นแล้ว! สัตว์ประหลาดได้ขึ้นชายฝั่งทำลายท่าเรือพังเป็นจำนวนมาก และตอนนี้กำลังบุกมาทำลายเมืองแล้ว!"

"หา! อะไรกันเนี่ย!" ทั้ง 2 คนพูด

ในโทรทัศน์ก็บอกต่อ "โกหกน่ะ.. พูดเล่นธรรมดา ตกใจกันใช่ม่า ในชีวิตก็ต้องตื่นเต้นกันบ้าง ท่านควรขอบใจเราถึงจะถูกนะ"

ทั้ง 2 คนบอก: "อะไรกัน! มีงี้ด้วยอ่า"

"ดูช่องอื่นเถอะ ดูมาก ๆ เดี๋ยวจะสับสนเอา" หนูมิงโมให้ความเห็น

เพื่อนหนูมิงโมก็เปลี่ยนช่องไป